Οι οικονομικές διεκδικήσεις της Τοπικής Αυτοδιοίκησης δεν αφορούν όλους τους δήμους με τον ίδιο τρόπο. Στην επίσημη ενημέρωση της ΚΕΔΕ για τη συνεδρίαση του διοικητικού συμβουλίου της στην Καλαμάτα, στις 4 Νοεμβρίου, περιλαμβάνεται η απαίτηση για ειδική χρηματοδότηση των μικρών, ορεινών και νησιωτικών δήμων με βάση τις ιδιαίτερες ανάγκες τους.
Γιατί το ίδιο χρηματοδοτικό μοντέλο δεν αρκεί
Ένας μικρός νησιωτικός ή ορεινός δήμος μπορεί να χρειάζεται να συντηρεί βασικές δημόσιες υποδομές με λιγότερους διαθέσιμους εργαζομένους, μεγαλύτερες αποστάσεις και υψηλότερο κατά περίπτωση κόστος παροχής υπηρεσιών. Η απλή σύγκριση των δημοτικών προϋπολογισμών ανά κάτοικο δεν αποτυπώνει πάντα αυτές τις διαφορές.
Η ΚΕΔΕ συνδέει το αίτημα ειδικής στήριξης με ένα ευρύτερο πλαίσιο: ενίσχυση των Κεντρικών Αυτοτελών Πόρων, νέο αναπτυξιακό πρόγραμμα τοπικών υποδομών και τριετές πρόγραμμα προσλήψεων. Πρόκειται για διεκδικήσεις της Ένωσης και όχι για αποφάσεις ήδη αποδεκτές από την κυβέρνηση.
Από τη γεωγραφία στην πολιτική ισότητας
Η ουσιαστική διαφορά θα κριθεί στον τρόπο κατανομής. Μια χωρικά δίκαιη χρηματοδότηση χρειάζεται αντικειμενικά κριτήρια, όπως η πρόσβαση σε υπηρεσίες, η εποχικότητα του πληθυσμού, οι μετακινήσεις, το διοικητικό φορτίο και η δυνατότητα τεχνικής ωρίμανσης έργων. Χρειάζεται επίσης μηχανισμό παρακολούθησης, ώστε οι πρόσθετοι πόροι να μεταφράζονται σε καλύτερη καθημερινή εξυπηρέτηση.
Η ολοκληρωμένη τοποκεντρική ανάπτυξη προϋποθέτει δήμους ικανούς όχι μόνον να εκτελούν δαπάνες αλλά και να σχεδιάζουν με τοπικούς φορείς. Ιδίως σε τόπους με δημογραφική πίεση, η διοικητική επάρκεια αποτελεί όρο για την παραμονή των κατοίκων.
Επόμενο βήμα: Να φανεί εάν οι διεκδικήσεις της ΚΕΔΕ θα εξειδικευτούν σε θεσμικές αποφάσεις, με ποσά, δικαιούχους και μετρήσιμα αποτελέσματα.